Geplaatst op Geef een reactie

Het leven als vakantie

Ken je dat gevoel? Dat je droomt van een buiten leven, dat je in de zee wil zwemmen, vrijheid ervaren, meer in de natuur zijn, meer zonnestralen op je huid voelen? Dat je droomt van kinderen die lekker vrij buiten kunnen spelen, die lekker in de zee plonsen om vervolgens schnitzels te worden in het zand. Dat je droomt om wakker te worden met de eerste zonnestralen en het getsjirp van vogeltjes, je eerste bakkie koffie buiten in het koele zeebriesje. De rest van de dag mag je schilderijen maken (as a living) en surfen. Niet alleen die paar weken in de zomer, maar gewoon elke dag?

Ik droomde hiervan en ik ben dus iemand die erg moeilijk haar dromen uit haar hoofd kan zetten. Het gaat bij mij spoken, het komt iedere keer terug en op een gegeven moment moet ik het gewoon doen, idealistisch als ik ben. Het leven moet geleefd worden, ten volste. Gelukkig is mijn man heel flexibel en makkelijk enthousiast te krijgen voor wilde plannen. Als ik met de camper een jaar door Amerika had willen reizen had hij dat ook geweldig gevonden. Al vrij snel was deze droom dus een plan van ons beiden. We gingen naar Bonaire verhuizen en kijken of de droom werkelijkheid kan gaan worden. 

Natuurlijk zijn we niet naief en we wisten wel wat de nadelen zijn. We hadden al eerder op Bonaire gewoond, we hebben elkaar zelfs ontmoet op het strandje Atlantis (wat ik persoonlijk een erg magische naam vind voor een plek om je geliefde te ontmoeten). De grootste nadelen zijn volgens ons de muggen en de hitte. Maar als je op de juiste plekken vertoeft vallen allebei die nadelen reuze mee. Het allergrootste nadeel echter is nieuw, dat is het scheiden van de kleinkinderen van opa en oma en pake en beppe. Dit drukt de pret wel een beetje en zorgt bij mij althans toch wel wat voor een soort schuldgevoel. Gelukkig heb ik ook gemerkt dat het ons als gezin maar ook ons als bredere familie -heel cliche- ook dichter bij elkaar brengt. Iemand liefhebben betekent diegene de ruimte geven om de wereld te ontdekken, al is dat soms natuurlijk lastig in de praktijk, zeker als Fosse (2) zegt: ‘ik wil naar beppe toe’. 

Maar goed, inmiddels zijn we hier nu een maand en ons leven ziet er met de week mooier en rooskleuriger uit. Zo’n verandering maken is niet gemakkelijk in het begin als je met kleine kinderen bent. Wij hebben een zoontje die Fosse heet van bijna 3 jaar en een kleine baby van vier maanden, Pelle. Wanneer je dan zo op een Caribisch eiland terecht komt is dat best even lastig. Ze waren wel even van de mik van het hele avontuur en de vliegreis en dat merk je dan aan veel gehuil en gezeur de eerste dagen. Er moest van alles geregeld worden zoals een auto kopen, want een auto huren is een erg duur grapje. Dan vraag je je weer af hoe dat werkt als je hier nog niet officieel woont. We moesten een afspraak maken bij de IND voor onze verblijfsvergunning en daar is het erg druk dus de afspraak kwam pas 5 weken later in de agenda. Hoe zit het met de kinderopvang? Hoe zit het met de plaatselijke KVK? Allerlei verschillende kantoren en daaraan verbonden openingstijden en omgangsregels kwamen voorbij. Gelukkig hadden we al vrij snel een mooi huurhuis gevonden waar we straks in september in mogen trekken. We kijken ondertussen wat rond of we een kavel kunnen vinden waar we ons huis op zouden willen bouwen. Wie weet. 

Zo gaan de eerste weken voorbij met van alles en nog wat en was er erg weinig ruimte voor creativiteit. Dat is natuurlijk logisch en ook ingecalculeerd, maar ik had eigenlijk meteen wel veel zin om weer nieuwe werken te maken. Dit eiland vraagt er gewoon om dingen te maken. Misschien komt dat vooral door het gebrek aan afleiding, het leven is hier nog relatief simpel al begint het wel een beetje te veranderen. Ik weet bijvoorbeeld nog dat je hier 9 jaar geleden amper een nieuwe bikini kon kopen en nu zijn er zo wel 10 leuke kledingwinkels waar je makkelijk kan slagen. 

Dingen maken dus, ik kan niet wachten. Ook het drijfhout dat aan de oostkust aanspoelt spreekt enorm tot de verbeelding, daar ga ik ook zeker weer iets mee doen. Maar nu hebben we dus de kinderen de hele dag bij ons (. Dit is ook goed om ze te laten wennen aan hun nieuwe leven, maar niet goed voor mijn creativiteit. Bovendien zitten mijn schilderspullen nog in de zeecontainer en moet ik daar ook op wachten. Maar zoals vaker in het creatieve proces is een beperking soms ook een aanleiding tot het maken van nieuwe dingen. Zo ben ik nu begonnen in een klein schetsboekje. De tekeningen waren bedoeld als opzetjes voor schilderijen om die later uit te werken, maar blijken nu op zichzelf ook al heel interessant. Eenmaal in dit schetsboekje begonnen bleven de tekeningen maar komen en komen, de een na de ander. Het werkt voor mij heel bevrijdend want zo’n tekeningetje is relatief snel klaar, het past zeker binnen een middagdutje, en daarbij is het niet erg als het mislukt. Dus als de kleintjes op bed liggen begin ik te tekenen en ik stop niet totdat het geheel me zint, dan ga ik naar de volgende pagina. Nu heb ik vooral zin om vrouwen te tekenen maar zo nu en dan maak ik een schetsje van iets wat ik zie, een paar stoelen in de tuin of een tafeltje bij het zwembad. 

Daarnaast borrelen er ook nog andere ideeen, zoals een fotoproject van alle mooie authentieke huisjes of alle Mariabeelden op het eiland. Ja dat is echt een dingetje hier. Maar dat komt allemaal nog wel. We hebben inmiddels een leuke kinderopvang gevonden voor Fosse en als hij dan straks een paar dagen onder de pannen is dan kan ik vast wel wat meer gaan creeeren. Het is nu een les in geduld en loslaten van de controle. Wij vertrouwen erop dat wij straks ons inkomen genereren met wat wij graag doen en daarnaast kunnen genieten van het mooie eiland met de kinderen. Maar ook nu al genieten we elke dag wel van een mooi moment, zoals een zonsondergang -of zoals Fosse zei ‘De zon is in het water’-, een schildpad zien tijdens het surfen, kids die eindeloos aan het knoeien zijn met zand en een schepje of ’s avonds laat nog in het zwembad duiken bij maneschijn. Het leven als een vakantie, ik denk dat het zo hoort te zijn en ik denk dat we al aardig op weg zijn om dit te realiseren. 

Kort verhaaltje hierover: Een paar dagen geleden had ik een gesprekje met een jongetje uit Nederland op het strand. Hij begon bijna gelijk over dat ze al bijna weer naar huis moesten, want ze zijn hier op vakantie. Daar had hij geen zin in, terug naar huis. Op een gegeven moment vroeg hij aan mij ‘Waar wonen jullie?’. Ik zei: ‘Wij wonen hier’. Ik zag vertwijfeling in zijn ogen dus ik zei ‘Ja echt, wij wonen hier.’ Zijn ogen begonnen te twinkelen, maar nog enigszins verbaasd vroeg hij nogmaals ‘Wonen jullie hier?’ Ik knikte, waarop hij lachend tegen Fosse zei ‘Oh dan kun je elke dag zwemmen’. 

Nu ben ik dus mijn schetsboekje aan het vullen met kleine kunstwerkjes in afwachting van mijn schilderspullen. Uit nood geboren, maar ik denk dat ik hier zeker mee door ga de rest van mijn schilders leven. Ik kan het iedereen aanraden die een kleine creatieve pauze nodig heeft of op vakantie gaat. Hou het klein, hou het simpel, zo kun je elke dag iets leuks maken wat je zelf misschien verrast. 

Geplaatst op Geef een reactie

Ik vertrek

Wij gaan met ons gezin emigreren naar Bonaire. We zeggen onze baan op, hebben ons huis verkocht en gaan de zon achterna. Een typisch gevalletje ‘ik vertrek’ zeggen veel mensen. ‘Ik vertrek’ heeft wat dat betreft echt een cultstatus bereikt in ons land. Iedereen denkt dan ook direct dat er onenigheid zal komen, dat je de taal niet spreekt en dat je over je budget zult gaan, de vergunning er niet is en de aannemer corrupt zal zijn. Veel kijkers vinden het denk ik leuk als het helemaal mis gaat, maar eigenlijk is het opvallend hoe vaak het gewoon goed afloopt. Dat geeft de vertrekkende burger moed! En eerlijk gezegd wij hebben het nog vrij makkelijk want we gaan niet gelijk iets bouwen of iets voor ons zelf beginnen. Wij gaan ‘gewoon’ eerst een huis huren en een beetje werken, even orienteren en kijken hoe we het willen aanpakken allemaal. Daarnaast gaan onze kinderen daar straks naar een Nederlandse school, hoe makkelijk kan het zijn. 

Afgelopen week keken we de aflevering met Cosmas, Nicole en Therese terug uit 2019. Dat ging ook hartstikke goed hoor, niks aan de hand eigenlijk. Misschien ook omdat het wijze mensen zijn, zo blijkt ook wel als je achteraf kijkt op de website bij ‘hoe gaat het nu met’. Nicole zegt bijvoorbeeld ‘Wees gerust. Als je het in Nederland fijn hebt gehad, dan zul je het op andere plekken in de wereld ook treffen.’ Dat is een erg fijne manier om tegen de zaak aan te kijken, vooral ook omdat wij het in Nederland inderdaad ook heel goed hebben. We wonen in een heel leuk huis, in een prachtig mooi stadje aan de zee en we hebben heel veel vrijheid in ons dagelijks leven en we hebben ook nog eens twee blije gezonde kinderen. Toch gaan we weg en tijdens deze aflevering begrijp ik ook een beetje beter waarom we dat willen. Dat is iets wat Cosmas opmerkt tijdens de mannenavond in het kleine Franse dorpje: ‘Niemand praat over geld, over wat voor werk die heeft of heeft gedaan, het is allemaal in het nu.’ Dat is precies hoe het op Bonaire ook gaat weten we uit ervaring, want we hebben er acht jaar geleden ook een tijd gewoond. Het maakt er niet uit wat voor werk je doet, of wat je allemaal hebt gestudeerd of hoeveel geld je hebt. De kitesurfinstructeur die ooit een universitaire studie deed, de kitesurf leerling die miljonair is, ze zijn daar gelijk. Ze hebben allebei een korte broek en een versleten shirt aan en ze genieten van de zon, de wind en de zee. Dat is waarom ik zo van de plek hou, het gaat echt om de mens niet om het omhulsel of het vaak vertelde riedeltje over jezelf. Het doet er niet toe, je bent er, men zegt ‘kom bij ons barbequen, drink een biertje, speel gitaar en vertel een mooi verhaal.’ 

Ook al is het dinsdag, vandaag telt.

Er zijn natuurlijk nog een heleboel redenen voor ons om te vertrekken, maar dit is zeker een belangrijk verschil tussen dat mooie Caribische eiland en het leven dat we hier kennen.

Dus ook wij vertrekken, en het komt helemaal goed want wij hebben geen vast plan en geen precies doel. 

Geplaatst op Geef een reactie

Dapper?

Noem het dapper, noem het vluchten, maar ik knijp er tussen uit (Acda & de Munnik)

Veel mensen vinden het dapper, dat wij als gezin gaan emigreren, alles achterlaten. Dat is het misschien in zekere zin ook wel, maar voor ons is hier blijven ook geen optie meer. Een keuze als deze maak je niet zomaar. Zolang je twijfelt is het (nog) niet het moment, als je twijfelt zou het inderdaad dapper zijn. Wij hebben er al vaak over nagedacht, over gepraat, over zitten mijmeren. Dat we zouden gaan wisten we eigenlijk al langer, maar wanneer? En dan komt er een moment, dan weet je het, dan kun je het niet meer niet doen. Wij zijn een tijdje geleden op dat punt gekomen. Blijven was geen optie meer, dat zien we niet meer voor ons. Het moment is nu, nu mogen we gaan, nu mogen we springen. Timing is alles, goede timing is weten. Dan stroomt het, dan gaat het moeiteloos. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je bij de eerste de beste tegenslag moet denken ‘oh verkeerde timing, laat maar’, nee soms word je ook getest. Een beetje angst en tegenslag mag best. Ik bedoel als het moment gekomen is dan raak je niet meer zo snel van slag, dan ben je niet meer om te praten. Dan word je super blij van het nieuwe idee, van je droombeelden. Als je blij wordt van de gedachte dat je zou kunnen worden wie je graag wilt zijn, dat je zou kunnen doen wat je graag de hele dag zou willen doen. Je ziet het echt voor je. Als hier blijven stilstand is, als stilstand achteruitgang is, dan is het tijd om te springen. Vol enthousiasme. 

Tot die tijd, denk erover na, vorm het beeld vast, visualiseer het en leef het in je gedachten. Hoe voelt dat, hoe ziet er uit, wat doe je? Voelt het al vertrouwd? Ben je liever daar in je dromen of hier? Kan hier ook daar zijn?

Wij zijn niet dapper. We vluchten ook niet. We knijpen er tussenuit, maar daarginds zijn we.